index




	. . Haberler Dilek Defter Soyağacı Anılar Telefon Rehberi Ekonomi Ulaşım Nüfus Resim Galerisi İlan Komşu Köyler Mazı Sesi E-Mail. Ana sayfa Tarihce Davul Zurna . . . . . . . . . . .		Neden Anılar Dedelerimiz Babalarımıza; geçmişte yaşadıklarını, duyduklarını, gördüklerini anlattı. Acaba babalarımız bize ne kadarını anlattı. Yada biz çocuklarımıza dedelerimizden duyduğumuz gerçek hikayelerinin ne kadarını anlatabileceğiz. İşte bu sayfayı yapmaktaki amacım bundan böyle hikayelerimiz, kaybolmasın belleğimizden silinmesin. Lütfen Anılarınızı, Büyüklerinizden duyduğunuz hikayeleri bu sayfada yayınlayın. Bizler faniyiz Anılar baki olsun. Nami Duman KOCABEY DAYI (HARUN DUMAN) ve GÖLOVA VE ÇEVRESİNDE TARIMSAL YENİLİK Türkiye tarım ve hayvancılığa dayalı bir kültür olarak uzun yıllardan beri ikitisadi niteliğini ortaya koymuştur. Zamanla bilim ve teknolojide meydana gelen değişmeler, öncelikle kent hayatını daha sonra da kırsal kesimide yaşayanların hayatını etkilemektedir. Bugün için kent ve kır kesiminde yaşayanlar teknolojinin birinci derecede etkisi altında önemli ölçüde de bağımlıyı olarak yaşamaktadır. Teknolojinin insan hayatını kolaylaştırdığı gibi kendine yabancılaştırdığı yönleri de vardır. Cep telefonu ve internet gibi hayatımıza son beş yıldır yoğun olarak giren iki aracın hayatımızdaki yeri ortadadır. Ancak ben tekrar tarım ve teknoloji konusuna deyinerek lafı Kocabey Dayı'ya getirmek niyetindeyim. Önceleri ekini harmanlamak öküz gücü ile düven ve kağnı arabası tekniğine dayanmakta iken zamanla harman makinası, traktör ve diğer patoz teknikleri tarım hayatında vazgeçilmez bir yer almıştır. Tabii ki bu teknolojik değişme önceleri çok yavaş olurken sonraları hızlanmıştır. İlk harman makinesi tahminen 80 yıl önce bölgemize gelmiş ve geliştirilmiştir. Artık harman makinesi ile tığları kolayca rüzgar gücü üreterek harmanlama olanağına kavuşulmuştur. Ama harman etmek, düven sürmek daha uzun süre devam etmiş, öküzün yerine traktör gücü kullanılsa da düvenin saltanatı çok sürmüştür. Düvenin maşakkatine Gölova ve çevresinde son vermek için ilk hareketi başlatmak vakit almış ve ilk zamanlar bir toplumsal direnç ile karşılaşmıştır. O zamanlar fiilen reçberlik yapan birisi olarak da buna ilişkin anılarım hala tazedir. Lafı uzatmayayım düvenin tarım hayatından kalkarak yerini patoz makinelerine bırakmasında Gölova ve yakın köylerinde en etkin kişilik ve öncü isim Çobanlı Köyü'nden Kocabey adıyla bilinen Harun Duman olmuştur. Üzerinde, yanlış hatırlamıyorsam, iki kuğu deseni ve başka bitkilerden desenleri olan mavi renkli patozunu traktörünün peşine takarak harmanlarımızda, tarım hayatımızda boy gösteren çocuk ruhlu ama iri yarı, babayiğit bünyeli bu insanı hatırlamamak mümkün değildir. Ben patoz makinesi ile ilk defa Karnus (Çukuryurt) köyünde dedemin harmanına yardım ederken tanıştım. Ama Kocabey Dayı'nın kendine has mütevazı sohbeti, yenilik arayışındaki çocuksu merakı ve zihninin parlaklığı hala aklımdadır. Sonraları Gölovalı traktör sahipler de patoz makinesi alıncaya kadar Kocabey Dayı'nın dostluğunu ve tarımsal, teknolojik katkılarını bire bir yaşadım. O zamanlar yaşımın genç olması ve bazı konuları anlamadığım için bir mülakatım ve ses kayıdı yapamadım. Yöreye traktörün gelişini takiben ortaya çıkan en önemli tarımsal yenilik patoz makinesinin Gölova ve çevre köylerde kullanılması olmuştur. Bu vesileyle tarım hayatındaki değişime ön ayak olan tüm çevre insanlarına ve özellikle patozun Gölova ve çevresinde bilinip kullanılmasına katkıda bulunan Kocabey Dayı'ya (Harun Duman) Tanrı'dan rahmet diliyorum. İnşallah gelecek zamanlarda Gölova ve çevresi başta olmak üzere, tüm Türkiye'de tarım hayatımız daha da ileri gederek bizleri muhannete muhtaç etmeden, uluslar arası kapitalizmin vahşi çarkına köylümüzü sokmadan sağlıklı bir şekilde devam eder. Bu yazı vesilesi ile tüm Çobanlılı komşularımıza ve arkadaşlarımıza, özellikle yazılarımızı paylaştığımız bu sitenin kurucu ve sürdürücüsü olan Yusuf ve Nami beylere selam ve sevgilerimi iletiyorum. Dr. Dursun Ayan Kaya İnan'ın Kayseri Anıları Meşhur olur Kayserinin mantısı. Uzaktadır Yemekhanesi,Lokantası. Yine oldu Kayserilinin avantası. Sor hacım sor Fırıncının yolu nerede. Pastırmayı Metlediler. Bizden önce oturup yediler. Bize geç kaldınız dediler. Sor Hacım sor Fırıncının yolu nerede. Sivas Kayseri aynı havale. Kuru yemiş pasta bahane Hacım binliklerin çok şahane. Aç Hacım aç kesinin ağzı nerede. Kaya İnan Harun (Kocabey)Duman'ın Hatıra defterinden bir şiir. 1945 yılında Asker iken hastane'de gördüğü manzaradan etkilenir. Kiminin gözleri görmez Kimi nerede olduğunu bilmez Kimi güler kimi gülmez Kimi Ağlayıp gider. Hayatta bir gün görmedim Hastalığımı ben bilemedim Daha muradıma ermedim Allahım muradıma erdir beni Kimisi yatmış sağına Kimi Dönemiyor soluna Kiminin Can dayanmaz haline Kimi gözünü yumup gider Kimisi uyumuş kimi ayıklar Kimisi sevdiğini sayıklar Zavallı baba yiğitler Gözlerini tavana dikip gider Kiminin derdine derman bulunmuş Kiminin gerdanı göz göz delinmiş Kimi düşünür kimi delirmiş Kimi intizar olmuş üzülür gider Kimi yatıyor kimi oturur Kimide şahadet getirir Kimisi gününü yetirir Kimis'de şükreyleyip gider Harun yeter kes bu işi Bil ömrün kıymetini Yitirirsin elinde nimetini Ararsın yaş dolaşınca gençliğin kıymetini Harun Duman 4/4/1945 KAR FIRTINASI On-oniki yaşlarındayım .98 yaşında olmasına rağmen Dedem Molla İzzet ,yazları bahçede çalışır, dinlenirken de Kuran okurdu. Kış aylarında da akşamları Kardeşim Nami ile beni Dizinin Dibine oturtur Namaz başlarını öğretirdi. Sanırım 1964 ocak ayı ilk günleriydi. Köyün okulu köprünün öbür başındaydı .Karlı bir kış günü Öğretmenimiz Mehmet Saatçi ders anlatırken bizim gözümüz pencereden dışarı takılmış lapa, lapa yağan karı seyrediyoruz. Akşam üstü kar yağışı şiddetlenince Öğretmen : - “Hadi çocuklar fırtına çıkmadan evlerinize “deyip okulu tatil edince ,Bütün çocuklar yola koyulduk. Daha okul bahçesini yeni çıkmıştık ki .Başladı fırtına .Önümüzü göremiyorduk ellerimiz ayaklarımız üşüyor nereye gittiğimizi bile bilmiyorduk kaybolmaktan korkuyorduk. . Ayaklarımız sudan ıslanınca ırmağa geldiğimizi anladık ve köprüden geçerken Başta babam olmak üzere diğer köylüler bizi karşılamıştı. Eve gider gitmez popur, popur yanan sobada ısınırken Annem Mevlüde hanım sıcak haşıl çorbasını Nami ile bana içirince kendimize geldik. Dedem Babama dönerek : - “Hatırladın mı. Kocabey .? Hani adamın biri donmuştu da bir haftada kendine zor geldiydi”ve bize dönerek başladı anlatmaya: “Yirmi sene kadar oluyor . Kocabey Tuzla konağından Çerko dedenlerden gelirken Fırtınada yolunu kaybeden birine rastlamış,adam donmuş vaziyette, konuşamıyor , Hemen attan inip adamı sarmış ata ,Eve getirdi. Derhal ahıra götürdük Adamı .Yangı ya (Hayvan dışkılarının toplandığı yer) gömdük başında bekliyoruz iki üç saat sonra adam kıpırdamaya başladı. Rahmetli büyük anan Melek Hatun sıcak bi çorba getirdi adam yavaş ,yavaş kendine gelmeye başladı iki gün yangıdan çıkarmadık üç gün de misafir odasında yattı daha sonra düzelince “ Allahaısmarladık “deyip gitti adam .Aradan seneler geçti . Dişlerimi yaptırmak için İstanbul’a gittim Diş Doktoru Beni muayene ederken: - “Nerelisin Baba” Ben: - “Sivas-Suşehri” Doktor: ”Çobanlı köyü’nde Molla İzzet’ i tanırmısın” “Molla İzzet benim” deyince .Doktor boynuma sarılıp ellerimi öpüyor ne yapacağını şaşırıyordu. Bende şaşkın bakınca - “Beni tanımadınmı Baba ?donmak üzereyken hayatımı kurtardınızya “ deyince hatırladım. - "Allah kurtardı oğul, bizde sebep olduk." Beni evine götürüp misafir etti dişlerimi teslim edip parasını da almadı .Otobüs bileti de alıp beni köye yolcu etti.” Dedem “Hey gidi günler hey!..” deyip odasına çıktı. Şimdi ne zaman kar yağsa o günler ve Dedem aklıma geliyor “Allah rahmet eylesin” YUSUF DUMAN Mart 2003 ÇOBANKAYA Bir şubat günüydü orta okul yılları ,sömestri tatili ,Anadolu'nun kuru soğuğunun hakim olduğu bir köy. “ÇOBANLI”Aylardan Şubat 13-14 yaşlarındayım 3 yıldır oruç tutmama rağmen o gün ikindi suları karnımda ziller çalıyor Bir türlü zaman geçmez .Ne etsem derken,ÇOBANKAYA da kızaklar ve arkadaşlar orada. Kardeşim Nami ve Amca oğlu Battal da orada Bende kızağı kaptığım gibi çıktım tepeye ve başladık kaymaya.. Eldivenli eller kar başlıklı yüzler kuru ayaza karşı olan mücadelesini akşama doğru kaybetmeye başlayınca , herkes evin yolunu tuttu mecburen.Bu heyecanlı yarışlar sırasında unuttuğum açlık şimdi daha fazla hisettiriyordu kendini .Yakın olmasına yakındı akşam ezanı ama O kuru ayaz, tepeye yukarı çıkışlar iyice yormuştu beni. Kızağı Avlunun içine bıraktım Kapıdan içeri girerken mis gibi yemek kokuları, annem Mevlüde hanım sofrayı hazırlıyor, Ablam Nebile ona yardım ediyor, Turp salatası, üzerinde zeytinler, elmas gibi parıl parıl. Tarhana çorbası kuzineli sobanın üstünde kaynıyor, mis gibi kekik kokuları, Ezanda bir türlü okunmazki. Babam( Kocabey )sobanın yanıdaki sedirde uzanmış kardeşim Nami sobanın karşısında iskemlede ısınıyor .Vakti beklerken bana - “Hele bi bak ezana” dedi İndim köy meydanına herkes orda Bahattin Amcam Ezan ı okumak için ikide bir köstekli cep saatini sağ yelek cebinden çıkarıp bakıyor sonra ; -Daha var deyip yine cebine koyuyor saatini. O an aklıma rahmetli dedem Molla İzzet geliyor Vefat edeli iki yıl olmasına rağmen unutamıyorum .Köyde imam olmadığı zamanlarda ezanı dedem okur imamlık da yapardı. Sigara tiryakisi Derebey Amca Tabakasından cigara sarıyor. Haydar ve Halit amcalar odalarının balkonundan : - “Vakit tamamdır”.diye seslenirken.Bahattin Amcam bir daha saatine bakıp : - “Daha var” deyip saatini cebine koyarken: - “Aceleniz nedir ki iki dakka daha sabredin “ Nihayet Bahattin amca elini kulağına götürürüp Başladı ezan'a - “(ALLAHU EKBER ALLAHU EKBER)” Ahh! nerde o eski Ramazanlar Yusuf Duman 7 Kasım 2002 Hasana Mektup Gene duman oldu köylünün hali Kart beygir ahıra sığmıyor Hasan. Çayırı çok yemiş kırdı yuları Nalları toprağa değmiyor Hasan. Arpa türküsünü eyledi ezber Tehdi makamında döktürür gider Truva'nın tahta atına benzer Zincirler boynunu eğmiyor Hasan. Şaha kalkar çifte sallar habire Yediden yatmişe boyandık kire Mübarek bulutlar döndü tersine Hayırlı bir rahmet yağmıyor Hasan. At aklı kabarır baktıkça yeme Yanaşmıyor gavat eyere geme Umutlar asıldı tavana gene Beklenen güneş doğmuyor Hasan.